भारत की संस्कृति के लिए... भाषा की उन्नति के लिए... साहित्य के प्रसार के लिए
लोक संगीत
कविता कोश विशेष क्यों है?
कविता कोश परिवार

सान्ध्य गीत / माधवप्रसाद घिमिरे

Kavita Kosh से
यहाँ जाएँ: भ्रमण, खोज


झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर
उज्ज्वल शुक्र ताराको फूल केशमा हालेर

रङ्ग र रुप मेटिद्यौ सारा वन र पाखामा
दौड र धूप रोकिद्यौ सारा भोलिको भाकामा

दुःखको भारी विसाइ देऊ सुस्केरा हालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

निकालिदर् नौलाख तारा आकाश-माझमा
लिएर आऊ प्रवासीलाई आजको साँजमा

म तिमीलाई स्वागत गर्छु जुन्किरी बालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

 अतल शान्त शीतल तिम्रो छायाको संसार
विहान बेल्का पर्वतमाथि सुनौला जुवार

एकान्त सुख ल्याउँछन् त्यहाँ ताराले बालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

खल्बल हटी केवल गाऊन् कल्कल झरना
अल्मल हटी संलेर आऊन् झल्झल संझना

हृदय फर्कोस् माइतीदेश विरह फालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

मनको कुरा मुखले बोल्न हुन्न रे दिनमा
सपनामा त पुग्ला कि आज मनको जपना

रच हे बोक्सी ! जादूको लोक परदा हालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

थालेका काम समाप्त गरेन सकिन कहिल्यै
यो जिन्दगीमा विश्राम सुख पाइन कहिल्यै

आज म सुन्छु शरीर तिम्रो काखमा फालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

दिनमा दौडूँ पसीना पुछ्दै भाइको दुःखमा
साँझमा फर्कू संसार बिर्सी आफ्नै सुखमा

भोलीको निम्ति पलाओस् प्राण पालुवा हालेर
झुक हे सन्ध्या ! अलसी काला परेला ढालेर

(नोट- पं. बदरीनाथद्वारा सम्पादित पुस्तक पद्यसङ्ग्रह बाट भाषाका तत्कालिन मान्यतालाई यथावत राखी जस्ताको तस्तै टङ्कण गरी सारिएको)