भारत की संस्कृति के लिए... भाषा की उन्नति के लिए... साहित्य के प्रसार के लिए
लोक संगीत
कविता कोश विशेष क्यों है?
कविता कोश परिवार

"बिदा हुँदाहुँदै / सुमन पोखरेल" के अवतरणों में अंतर

Kavita Kosh से
यहाँ जाएँ: भ्रमण, खोज
छो
 
पंक्ति 34: पंक्ति 34:
 
           परिवेशहरूका अनुहारमा।
 
           परिवेशहरूका अनुहारमा।
 
   
 
   
केही वाक्यहरूलार्इ छामेको पनि हुँ
+
केही वाक्यहरूलाई छामेको पनि हुँ
केही शब्दहरूलार्इ चुमेको पनि हुँ।
+
केही शब्दहरूलाई चुमेको पनि हुँ।
 
   
 
   
 
आँखाहरूले बाटो रोके त पन्छाउनु पनि
 
आँखाहरूले बाटो रोके त पन्छाउनु पनि
 
मुटुहरूले बाटो छेके के गर्नु?
 
मुटुहरूले बाटो छेके के गर्नु?
 
त्यसैले
 
त्यसैले
ती झ्याल र भित्ताहरूलार्इ
+
ती झ्याल र भित्ताहरूलाई
 
नदेखेझैँ गरेको पनि हुँ।
 
नदेखेझैँ गरेको पनि हुँ।
 
   
 
   
 
त्यस बेला मेराविरुद्ध षडयन्त्र भइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो,
 
त्यस बेला मेराविरुद्ध षडयन्त्र भइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो,
मेरा शब्दहरूमा मलार्इ प्रहार गर्ने सन्यन्त्र खोजिरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
+
मेरा शब्दहरूमा मलाई प्रहार गर्ने सन्यन्त्र खोजिरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
   
 
   
 
ती आँखा र हेराइहरूले
 
ती आँखा र हेराइहरूले
पंक्ति 52: पंक्ति 52:
 
त्यस बेला, मेरो मन मायाको आनन्दमा निदाइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
त्यस बेला, मेरो मन मायाको आनन्दमा निदाइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
जीवनका संवेदनशील हाँगाहरू भाँच्दै  
 
जीवनका संवेदनशील हाँगाहरू भाँच्दै  
कुनै नीरस मोहले मलार्इ लिएर कतै गइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
+
कुनै नीरस मोहले मलाई लिएर कतै गइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
ती क्षणहरूमा
 
ती क्षणहरूमा
 
मेरो मानस भोगाइका मरुभूमिमै सौन्दर्य फुलाउने आँट लिएर
 
मेरो मानस भोगाइका मरुभूमिमै सौन्दर्य फुलाउने आँट लिएर

09:42, 10 जनवरी 2020 के समय का अवतरण


तमाम झ्यालहरूले हेरिरहेजस्तो पनि लागिरहेकै हो
तमाम भित्ताहरूले सुनिरहेजस्तो पनि लागिरहेकै हो
त्यस बेला
ती सडक र पेटीहरूले बोलिरहेजस्तो पनि लागिरहेकै हो
आफ्ना आवरणहरू खोलिरहेजस्तो पनि लागिरहेकै हो।
 
मैले हिँडिरहे पनि
मैले अडिरहे पनि
तमाम
वृक्ष र चराहरूले
आकाश र ताराहरूले
वक्ष र चुराहरूले
देखिरहेजस्तो पनि लागिरहेकै हो।
 
त्यो द्विविधामा
          अडूँ कि बढूँको
          उत्रिऊँ कि चढूँको,
तमाम बाटाहरू अगम्य लागिरहेको पनि हो।

केही फुटेका
केही टुटेका
केही चुक्किएका
          केही आकाङ्‍क्षाहरू पढेको पनि हुँ
          परिवेशहरूका अनुहारमा।
 
केही वाक्यहरूलाई छामेको पनि हुँ
केही शब्दहरूलाई चुमेको पनि हुँ।
 
आँखाहरूले बाटो रोके त पन्छाउनु पनि
मुटुहरूले बाटो छेके के गर्नु?
त्यसैले
ती झ्याल र भित्ताहरूलाई
नदेखेझैँ गरेको पनि हुँ।
 
त्यस बेला मेराविरुद्ध षडयन्त्र भइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो,
मेरा शब्दहरूमा मलाई प्रहार गर्ने सन्यन्त्र खोजिरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
ती आँखा र हेराइहरूले
भावनाका फूलहरूको एउटा नदी कतै पठाइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
कल्पनाका सुगन्धहरूको एउटा पहाड कहीँ उक्साइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
त्यस बेला, मेरो मन मायाको आनन्दमा निदाइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
जीवनका संवेदनशील हाँगाहरू भाँच्दै
कुनै नीरस मोहले मलाई लिएर कतै गइरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
ती क्षणहरूमा
मेरो मानस भोगाइका मरुभूमिमै सौन्दर्य फुलाउने आँट लिएर
बाँच्नको लागि ब्यूँझिरहेझैँ पनि लागिरहेकै हो।
 
म अहिले जुन ठाउँमा छु
नठान्नु होला
यहाँ म पैह्रोझैँ बगेर पुगेको हुँ
वा बादलझैँ बाफिएर।
 
आफ्नो कोमल मनमा
समयको तरवार रोपी
त्यसैको बिँडमा समातेर उक्लिआएको हुँ।
 
कसैले सम्झाए पनि नसम्झाए पनि
दुखिरहन्छ जीवनको एक अंश
मेरो छाती समाएर।